วันนี้อากาศดีจังลมพัดผ่านเบาๆ เสียงเพลงลอยคลอมากับสายลมที่พริ้วไหว เสียจอแจขอองนกข้างนอกนั้นดังแว่วๆมาเป็นจังหว่ะ ผมนั่งอยู่ริมหน้าต่างเรือนไม้มองสังเกตุไปบนฟ้าในทุกวันท้องฟ้าไม่เหมือนเดิม พอสังเกตุไปทางลำธานบ้างน้ำก็ไหลไมเหมือนเดิมตลอดเวลา ทำไมกันนะทำไมทุกอย่างถึงไม่เคยเหมือนเดิมตลอดไป ผมเฝ้าถามตัวเองตลอดมา เพราะอะไรกัน ทุกอย่างเปลี่ยนไปทุกวันแต่เพราะอะไรกันผมยังคงคิดถึงเขาอยู่ และคนที่ผมพูดถึงมานี้คือแฟนเก่าผมเองครับ คบกันมาได้เกือบจะ5ปีแล้วล่ะ...ขอโทษนะผมจำมันแทบไม่ได้แล้ว แต่วันที่เลิกผมจำได้แม่นเลยล่ะ วันนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มเด็กทารกตัวน้อยเดินเข้ามาหาผม เธอร้องไห้อ้อนวอนผม ขอร้องผม เธอน่าสงสารและเด็กในอ้อมกอดเธอก็น่าสงสารไม่แพ้กัน เธอคือแฟนเก่าของแฟนผม...ไม่สิ..เรียกอดีตแฟนผมดีกว่า ผมก็พึ่งได้รู้ว่าแฟนผมแอบติดต่อกับแฟนเก่ามาตั้งนาน ตอนนี้ผมกับแฟนก็เลิกกันมา3เดือนแล้วล่ะ เขามีสิ่งที่ผมให้เขาไม่ได้ เขามีความสุข...บนความทุกข์ของผม
พลันพูดเสร็จน้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดไหลพลั่งพลูออกมา ผมว่าผมเก่งแล้วนะ ผมไม่รู้สึกอะไรแล้วนะ ตลกจังเลยครับตลกคนอย่างผมนี่แหละโง่ดักดานจริงๆ วันที่รู้ความจริงน่ะตัวผมเย็นวาบไปหมดจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออกมันจุกอกพูดก็แทบไม่รู้เรื่อง ผมเกลียดมากเลย เกลียดตัวเองที่ไม่ปล่อยวางซักที
