ณ ตรอกซอยอันเงียบวังเวงแสงสลัวไปด้วยหลอดไฟข้างทาง ชายหนุ่มก้มลงมองแผนที่ใน smartphoneที่ไม่มีสัญญาณจอสว่างตรงหน้าของตน
"เชี้ยเอ้ย! เน็ตมาหายอะไรตอนนี้วะ"ผมอุทานด้วยความหงุดหงิดพลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเดินหลงเข้ามาที่ไหนก็ไม่รู้ ผมมองสำรวจไปเบื้องหน้าพบแสงไฟจางๆจากร้านข้างทางติดดับๆ ผมคิดชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปที่ร้านนั้น
เบื้องหน้าร้านป้ายเขียนว่า'ร้านของเก่า'ผมมองสำรวจแวบหนึ่งก่อนจะผลักประตูบานเก่าเข้าไป ลมเย็นๆพัดตามหลังของผมเข้ามาเสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นตามแรงลมทำให้ผมนั้นขนลุกซู่ไปหมด
ผมกวาดสายตามองไปรอบๆร้านที่เงียบสงบชวนให้ขนลุกนี้ กลิ่นฝุ่นคละคลุ้งทำให้ผมนั้นแทบจามออกมา
"มาไงล่ะพ่อหนุ่ม"เสียงชายแก่ที่อยู่หน้าเคาเตอร์เอ่ยขึ้นขัดความเงียบภายในร้านเสียงนาฬิกาขนาดใหญ่ข้างหลังชายแก่ยังคงเดินถอยหลังชวนให้ผมขนลุกซู่ไปหมด
"เอ่อ ลุงพอจะรู้ว่าทางออกจากซอยนี้ไปทางไหนไหมครับ?"ผมเอ่ยถามลุงออกไป ลุงแกเงียบไปซักพัก แกจ้องผมนิ่งๆก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นไม่เหมือนกับรอยยิ้มที่ผมเคยเห็นมาเลยลุงเริ่มฉีกยิ้มกว้างขึ้นและกว้างขึ้น ฟันบนของแกโผ่ออกมาอย่างน่าสยอง"ก่อนธูปสามดอกดับทางกลับไม่มี มีเพียงแค่กฎ5ข้อที่ช่วยแกได้"ทันทีที่ลุงพูดจบก็มีเสียงกระจกแตกจากข้างหลังของผมดังขึ้น
"เพล้ง!!"
ผมรีบหันไปดู พอหันกลับมาอีกทีลุงแกที่เคยยืนอยู่ตรงนี้กลับหายไปแล้ว แต่ผมยังไม่ได้ถามอะไรเลยนะ อะไรคือธูปสามดอกอะไรคือกฎ5ข้อ แล้วทางออกคือที่ไหน ผมจะออกไปได้ไหม?
"กฎ 5 ข้อเหี้ยไรว่ะลุง อ้าว!!?"ผมหันซายขวาพลางชะโงกหน้าไปดูใต้เคาเตอร์หรือลุงเขาแอบผมว่ะ หรือผมพูดมากจนลุงช๊อคตายไปเลยหรอ
"อ้าวเห้ย!ิลุงทำไรอ่ะ"ผมเห็นลุงนั่งทำอะไรซักอย่างอยู่ใต้เคาเตอร์จึงชะเง้อหน้าไปถามลุงแก
"แปปนะไอ้หนุ่ม ฟันปลอมลุงหลุด"ลุงพูดเสร็จก็ใส่ฟันปลอมกลับเข้าไปในปาก อ้อที่ตอนแรกผมเห็นลุงยิ้มจนเห็นฟันข้างบนจริงๆแล้วเป็นฟันปลอมแกที่โผล่พ้นออกมานี่หว่า ไอ้เราก็คิดไปซะไกลว่าลุงเป็นผี แม่งเอ้ย!
